แนวทางการกระจายความมั่งคั่งจากปัญญาประดิษฐ์สู่สาธารณะ
ข้อเสนอของวุฒิสมาชิกเบอร์นี แซนเดอร์ส เกี่ยวกับการให้สาธารณชนมีส่วนร่วมเป็นเจ้าของเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ถึงครึ่งหนึ่ง แม้จะยังไม่สามารถนำไปปฏิบัติเป็นนโยบายได้ในเร็ววันนี้ แต่สะท้อนให้เห็นถึงการถกเถียงในวงกว้างของนักเศรษฐศาสตร์และผู้กำหนดนโยบายเกี่ยวกับวิธีการแบ่งปันผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมหาศาลที่เกิดจากเอไอ ซึ่งในปัจจุบันความมั่งคั่งเหล่านี้กลับกระจุกตัวอยู่ในตลาดหุ้นมากกว่าจะถึงมือประชาชนทั่วไป ส่งผลให้ความไม่พอใจในสังคมเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยผลสำรวจล่าสุดระบุว่าคนส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับการสร้างศูนย์ข้อมูลในชุมชนตนเองเพราะมองว่าเป็นการเสียสละทรัพยากรท้องถิ่นเพื่อผลกำไรของบริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่
ในกลุ่มผู้เชี่ยวชาญได้มีการนำเสนอแนวทางที่หลากหลาย เช่น โมเดลความเป็นเจ้าของร่วมหรือแนวคิดเรื่องศักดิ์ศรีของข้อมูล ที่เสนอว่าผู้คนควรได้รับค่าตอบแทนจากการมีส่วนร่วมสร้างระบบเอไอผ่านข้อมูลของตนเอง อย่างไรก็ตาม การวัดมูลค่าของข้อมูลจากรายบุคคลนั้นมีความท้าทายสูง นักวิชาการบางส่วนจึงเสนอการใช้ระบบการจัดการรวมกลุ่มที่คล้ายคลึงกับค่าลิขสิทธิ์เพลง โดยให้บริษัทเอไอนำส่วนแบ่งกำไรเข้าสู่กองทุนกลางเพื่อกระจายให้แก่เจ้าของข้อมูลและผู้สร้างสรรค์เนื้อหาแทนการคำนวณมูลค่ารายย่อยที่ซับซ้อนและทำได้ยาก
แนวทางอื่นที่น่าสนใจคือการจัดตั้งสมาคมหรือสหภาพแรงงานสมัยใหม่ในศตวรรษที่ 21 ซึ่งให้สิทธิทางกฎหมายแก่ประชาชนในการต่อรองกับบริษัทเอไอ เพื่อรักษาผลประโยชน์ การกำกับดูแล และการถือหุ้น แทนที่จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรัฐในการถือครองทรัพย์สินแต่เพียงฝ่ายเดียว ซึ่งนักวิจัยมองว่าการที่รัฐเข้ามาถือหุ้นเพียงอย่างเดียวอาจนำไปสู่ปัญหาการผูกขาดหรือการบริหารจัดการที่ไร้ประสิทธิภาพในอนาคต
นอกจากนี้ยังมีข้อเสนอในการใช้เครื่องมือทางเศรษฐศาสตร์แบบดั้งเดิม เช่น การเพิ่มภาษีเงินได้นิติบุคคลหรือการใช้กฎหมายป้องกันการผูกขาดอย่างเข้มงวด เพื่อให้เกิดการกระจายรายได้ที่เป็นธรรมมากขึ้น นักเศรษฐศาสตร์อย่างดีน เบเกอร์ ได้เสนอว่าบริษัทอาจจ่ายภาษีในรูปแบบของการโอนหุ้นให้แก่รัฐบาลแทนการจ่ายเงินสด ซึ่งจะช่วยให้สาธารณชนได้มีส่วนร่วมในความมั่งคั่งที่เอไอสร้างขึ้นอย่างแท้จริง
ในประเด็นเรื่องแรงงาน แทนที่จะมุ่งเน้นเพียงการให้เงินช่วยเหลือ การปรับโครงสร้างเวลาทำงานถือเป็นอีกหนึ่งทางออกที่ได้รับการกล่าวถึง โดยการลดชั่วโมงทำงานต่อสัปดาห์จาก 40 ชั่วโมงเหลือเพียง 32 ชั่วโมง หรือน้อยกว่านั้น เพื่อแบ่งปันผลผลิตที่เพิ่มขึ้นจากการใช้เอไอมาเป็นเวลาพักผ่อนของผู้คน ซึ่งเป็นการใช้แบบอย่างที่มีการปฏิบัติอยู่แล้วในหลายประเทศทั่วโลกเพื่อให้มั่นใจว่าคนทำงานจะไม่ถูกเบียดขับออกจากตลาดแรงงานโดยไม่ได้รับประโยชน์จากเทคโนโลยีใหม่
